„Aby nim farbować, można zastosować dwa całkiem różne sposoby postępowania.
Sposobem przekazanym odwieczną tradycją jest farbowanie w kadzi. Polega ono na tym, że indygo przez zastosowanie procesu fermentacyjnego zostaje pozbawione tlenu. Ulega ono rozpadowi w tzw. bezbarwne indygo, które zostaje rozpuszczone przez zawarte w nim alkalia. Inaczej; indygo redukuje się w środowisku alkalicznym na leukozwiązek bezbarwny lub o barwie zmienionej, rozpuszczalny w postaci soli alkalicznej. Wełna nasycona tym roztworem barwi się pod wpływem powietrza na niebiesko, gdyż leukozwiązek utlenia się z powrotem na barwnik. Proces takiej redukcji w środowisku alkalicznym nazywa się w technice farbiarskiej kadziowaniem, a barwniki tego rodzaju — kadziowymi. Dobre barwniki kadziowe uzyskuje się najpewniej za pomocą sklarowanego moczu, który jest jednocześnie środkiem alkalicznym i fermantacyjnym.
Inny nowszy sposób postępowania polega na tym, że sproszkowane indygo rozpuszcza się przez zmieszanie z kwasem siarkowym. Tą drogą uzyskuje się bardzo żywe, czyste wybarwienia, jednakże ani w zakresie piękności, ani trwałości nie dorównują autentycznym trwałym barwnikom kadziowym.“(6)