„I tinklować ze zdrajcami Ojczyzny i tym sposobem pokój okupywać
w.ile. nimii naiodowi. Same takie wieści wzbudziły już w wojsku niezmierne szemranie i nieukontcntowanie. Konsekwencjom stąd wynikłym żadnym sposobem zapobiec nie mogłem, ponieważ nie taję WKMci, że jestem ten, który podobnymże oddycham uczuciem. (...) Przysięgliśmy, Najjaśniejszy Panie, z woli narodu, z woli WKMości, chętnie więc i ochoczo życie nasze poniesieni na ofiarę. Przybliżyliśmy się w tej ufności do WKMci, że wojsko to, które żadnej skazy, żadnej plamy na siebie nie ściągnęło, będzie tak szczęśliwe, że oglądać będzie WKMć na czele swoim i że go własnymi piersiami zasłaniać będzie. O to WKMość prosimy wszyscy, o to błagamy, o to na koniec będziemy się dobijać. (...) Niech naród z narodem traktuje, niech roztropność WKMości, nawet nad zapał nasz szukania wojennego honoru, pokój zawiera, bo to wszystko byłoby wolą i wyrokiem WKMości i narodu. Lecz podłość zniżenia się aż do zdrajców Ojczyzny byłaby grobem naizym"510. Z pismem tym pośpieszyli do Warszawy — jako przedstawiciele armii koronnej — generałowie Wielhorski i Mokronowski.
Przybycie ich na Zamek wprawiło króla w głębokie przerażenie. Czy obaj wysłannicy przywieźli tylko pismo ks. Józefa z dnia 25 lipca, czy też mieli ze sobą jeszcze inne dokumenty lub może uzupełnili list dowódcy armii koronnej jakimiś ustnymi wyjaśnieniami albo propozycjami To, co pisze o całej sprawie Józef Zajączek, pozwala mniemać, że tak było istotnie. Zajączek utrzymuje mianowicie, iż ks. Józef zaproponował stryjowi (zapewne nie na piśmie, lecz tylko przez usta Mokronowskiego i Wielhorskiego), aby dla zachowania pozorów wobec dworu petersburskiego dał się porwać specjalnie wysłanemu do Warszawy oddziałowi wojskowemu, a następnie przybył z nim do obozu dla kontynuowania wojny, „Stanisław oburzył się, błagał na kolanach, aby uspokojono armię, roztoczył swe ubolewania, płakał, ale projektu nie przyjął."3" Wysłannicy ks. Józefa wyszli z Zamku z niczym.“(10)