„Pomiestija zaś były to dobra nadawane w zasadzie dożywotnio za służbę i pod warunkiem jej pełnienia. Nie mogły one być ani przekazywane spadkobiercom, ani też alienowane. Podobne były więc do zachodnioeuropejskich beneficjów.
Jeśli chodzi o inne prawa rzeczowe, to w dokumentach występują wzmianki o zastawie z dzierżeniem.
Pomniki prawa z drugiej połowy XVI i XVII w., zwłaszcza Ułożenije, zajmują się obszernie feudalną własnością ziemską, która była podstawą feudalizmu.
Wotczyny dzieliły się na rodowe, nabyte, wysłużone i książęce. Wspólny dla wszystkich rodzajów wotczyn był związany z ich posiadaniem obowiązek pełnienia służby wojskowej. Uchylanie się od tego obowiązku pociągało za sobą, jak o tym była mowa, konfiskatę wotczyny.
1) Rodowe wotczyny mogli dziedziczyć tylko członkowie rodu. W razie alienacji dóbr rodowych przysługiwało członkom rodu prawo odkupu, w ciągu określonego czasu (do 40 lat, przy czym krąg krewnych, którym przysługiwało prawo odkupu, był ograniczony; między innymi nie mieli tego prawa zstępni).
2) Do wotczyn nabytych należały wotczyny nabyte od nieczłonka rodu (nabyte od członka rodu bez względu na sposób nabycia — darmy czy odpłatny — były uważane za rodowe). Wotczyny nabyte mogły być swobodnie alienowane. Jednakże w wypadku przejścia ich w drodze spadku na dziedziców nabywcy przekształcały się one w dziedziczne.“(15)